درباره گوش:

 

گوش ها  مستقیما با بینی و حلق ارتباط دارند. قسمت قابل رویت گوش ، لاله گوش (pinna) با مجرای گوش مرتبط است که در انتهای آن پرده گوش (eardrum) قرار دارد. پشت این پرده ، گوش میانی است که یک فضای پر از هواست و از طریق مجرایی به نام شیپور استاش (Eustachian tube) با حفره  پشت بینی و حلق مرتبط میباشد . این مجرا مسئول ایجاد فشار مشابه در هر دو طرف پرده است. ساختمان گوش داخلی در عمق جمجمه قرار گرفته و حاوی اندامهای حسی برای صدا و تعادل میباشد.

سیستم شنوایی

ساختمان گوش :
امواج صوتی مسیری را درون گوش طی می‌کنند تا به اعصاب شنوایی برسند. هر کدام از اجزای داخلی گوش بر روی این امواج تاثیر گذاشته (تقویت، جمع آوری ، تغییر فرکانس ، انتقال و...) تا به اعصاب شنوایی می‌رسند. ساختمان گوش به تفکیک به شرح زیر است:
گوش خارجی:

این بخش شامل لاله گوش (بخشی که از بیرون قابل مشاهده است) و مجرای گوش می باشد. آنچه که ما نویز می نامیم در واقع امواج صوتی هستند که در هوا جریان می یابد و به وسیله لاله گوش جمع آوری می شود و از طریق مجرای گوش به سمت پرده صماخ هدایت می شود. پرده گوش انعطاف پذیر و دارای غشای دایره ای است. زمانی که امواج به آن برخورد می کند به ارتعاش در می آید.

گوش میانی:

حفره ای پر از هوا می باشد که به وسیله پرده گوش و یا همان پرده صماخ از گوش خارجی جدا شده است. در گوش میانی سه استخوانچه کوچک وجود دارد. چکشی، سندانی و رکابی. این استخوانچه ها همراه با پرده گوش ارتعاش می یابند و امواج صوتی را به انرژی مکانیکی تبدیل می کنند.

گوش داخلی:

شامل حلزون گوش است اندامی شبیه به حلزون، پر از مایع که هزاران تار عصبی نازک در آن وجود دارد. عملکرد مکانیکی استخوانچه ها موجب حرکت این مایع و تحریک تارهای عصبی می گردد . سپس تارهای عصبی تکانه های الکتریکی را از طریق عصب شنوایی به مغز می فرستند تا در آنجا این تکانه هابه صدا تبدیل شوند.